چه کسی حرف مرا باور می کرد؟!
تماشاچیانی که برایم کف می زدند
یا گل سرخی که خوشبختیم را تبریک می گفت
یا نقاشی که پائیز مرا سبز می کشید!
و یا صحنه ای که قهرمانش مرا هورا می کشید...
یا...

تمام حجم زمین را بافتم       قصه ای
که کلاغ نیمه شبانش
آواز سیاهی را
در قار قار کوچه های دلواپسی
به باد می داد
                    - گیسوان سپید اعتماد را –

از چنگال این ابر مغموم
                             و چکه چکه باران شدن
آیا چه کسی مرا نجات خواهد داد؟!

بارها بود و کم بود
بارها بود
           و نبود
بارها و
         بارها....
این شانه ها برای عمود ایستادن
افق زمین را کم دارد
                            شاید....!