هیچ دلیلی ندارد که بگویم شاعرم

و دیروز در ازدحام خیابان ولیعصر

ساعتها به دنبال خودم گشتم

هیچ دلیلی ندارد  که بگویم

موبایلم بارها به صدا درآمد

بی آنکه کسی "من ِ" مرا بخواند

* * *

رفتن را که به پا می کنم

کفش دنیا کوچک می شود

وقتی زیر این سقفهای سیمانی

                                کمی بزرگتر می شوم.

می شوم...

تا قلبم که آغاز است

در سرزمین عجایب چشمهایت گم شود

گم شود... تا روستای دور سادگیها

آنجا که از دود خبری نیست

دودی که گاه به چشم ما می آید و

                                       گا نمی آ ید.

برمی گردم

پشت ترافیک ذهن تمام انسانهایی

که در چشمانم رژه رفته اند

پشت ترافیک ذهنی آشفته

                            یا... ترافیک میدان ولیعصر!

برمی گردم

به اندوه پوشالی روزهایی که باید بیایند

و روزهایی که نیامده از پشت کوه سر می زنند

* * *

افق را می شناسم

در غروب دلگیر تنهائیهام

وقتی لباس خوشبختیم را می پوشم برای نوروز سال بعد!

برای اسب سفیدی که از مشرق دلتنگیهام هنوز شیهه می کشد.

نه!

برمی گردم

و در خانه هر روزه ام اطراق می کنم

بر می گردم به روز مره گی...به روز،به شب

                                                      به آغوش کتابخانه ام.

بر می گردم:

                - سلام

               - خداحافظ!!!