1-هفته معلم هر سال فرصت خوبی است که گذشته ها وحتی کودکیهای خود را مرور کنیم؛ دقایقی پشت نیمکتهای دوران دبستان بنشینیم و به تخته سیاهی فکر کنیم که حالا کم کم جایش را به وایت برد می دهد. فکر کنیم به صفهای طویل صبح؛ به کلاسهای درس؛ به زنگهای تفریح وبه روزها یی که از نیامدن معلم وحتی از مریض شدنش خوشحال می شدیم... کمی دورتر برویم و پشت میز کلاس اول بنشینیم: بابا آب داد؛ بابا نان داد... اما حالا هر کدام از ما ممکن است خود بابا یا مامان باشیم  در هر حال فرقی هم نمی کند چون این داستان همچنان ادامه دارد...

2-اینروزها بچه ها به پاس خدمات معلمانشان به گونه ای از آنها قدر دانی می کنند: عده ای با دسته گل وهدیه و عده ای هم با نگاه و نوازشی!

3-آقای احمدی نژاد رئیس جمهور محترم نیز از این قافله عقب نماند و در یک حرکت کاملا" غافلگیر کننده وبسیار عاطفی از معلم کلاس اول خود تقدیر کرد: بر دستهایش بوسه زد.

به نظر من در این که این عمل در نفس خود بسیار خوب بوده است شکی نیست. اما بعضی از  رسانه ها در این خصوص واکنش جالبی نشان ندادند که البته من با برخورد آقای احمدی نژاد با موضوع وحتی بازتاب مثبت و یا منفی این عمل در رسانه ها کاری ندارم اما در این میان دو نکته برای من قابل تامل است:

الف) تکلیف تقدیر از معلمان کلاس اولی که شاگردانشان رئیس جمهور نشده اند و نخواهند شد چه می شود؟!
ب)مایلم بدانم اگر این کار خوب را اقای خاتمی در دوره خودش می کرد چی ...می ...شد؟!