مجنون

از کوه بيشتر

قامتت را رفته بودم

که استوار پژمردی

پر از شيون بادم

و بيابانی که از اتفاق مجنون

تهی ست

اگر گلی ميان راه نمی شکفت

کوير مانده بودم

از تو هم بيشتر

مجنون نبوده ام

تا لايق قبيله ات باشم

جرات مرا شکسته ای

گستاخ!

چه بهار گرمی داری.

از کتاب گزيده ادبيات معاصر/ شماره ۷۳ / مجموعه شعر / نرگس رجايی