دوستان نزدیک من می دانند که بنده هیچگاه و هیچگونه منافعی در روزنامه همشهری نداشته و ندارم.
بنابراین چند سطری راکه به عنوان یک روزنامه نگار قلمی می کنم تنها از باب ادای دینی است به روزها وسالهایی که در روزنامه جام جم یکی از" نیروهای انتظامی!" بودم. و حقیقتا"می توانم ساعتها در باب مدیریت رسانه ای او قلمفرسایی کنم و اما ... می گذرم:

1- محمد باقر قالیباف با بر کناری حسین انتظامی از مدیریت همشهری نشان داد نه سیاستمدار قابلی است و نه دیدگاه قابل تاملی در حوزه رسانه دارد، چرا که اگر قبول کنیم رسانه رکن چهارم دموکراسی است او نمی تواند هرگز رهبر دموکراتی برای حل وفصل معادلات پیچیده رسانه ای باشد.واین موضوع قطعا" در آینده ای نزدیک به تلخی روی خود را به او نشان خواهد داد. زیرا با بسته شدن روزنامه "تهران امروز" سیستم رسانه ای و گردانندگان اصلی و درونی آن اولین ضرب شصت و البته اولین اخطار خود را به او نشان دادند "تهران امروز" می توانست هنوز هم به حیات خود ادامه دهد!

2-قالیباف حسین انتظامی را نشناخت، نه توانائیهایش را نه قابلیتها وهمچنین خصوصیات و ویژگیهای اخلاقی او را. او صرفا" به انتظامی به دید مدیری نگاه کرد که می تواند در مقطعی  همشهری را از ورطه آشفتگی نجات دهد و البته انتظامی از عهده این مسئولیت بسیار بالاتر از ظرفیت قالیباف عمل کرد. او روزنامه همشهری را که در حد فاصل سالهای85- 82 دچار رکود، آشفتگی و نابه سامانی فزاینده و روز افزونی شده بود به جایگاه اصلی و رسانه ای خود برگرداند و با گسترده تر کردن این موءسسه توانست  مفهوم چند رسانه ای را برای مطبوعات کشور به ارمغان آورد کاری که پیش از این کلیدش را در روزنامه جام جم زده بود.
قالیباف فکر کرد در مقطع کنونی همشهری می تواند بدون این مدیر مزاحم ! به حیات خود ادامه دهد بنابر این با عزل او یکی از مدیران نظامی خود را به این سمت گماشت غافل از اینکه روزنامه همشهری و کلا" روزنامه داری ، شهرداری تهران نیست که بتوان با چند عملیات چریکی آن را از ورطه تکرار، ابتذال ، افت محتوایی، فرار نیروهای کیفی و مولد و.... نجات داد.

3-وجه سیاسی این موضوع برای اهل فن و رسانه و حتی آنهایی که درک اندکی از سیاست دارند آنقدر واضح و مبرهن است  که می توانم به راحتی از کنار آن بگذرم  اما ذکر این نکته خالی از لطف نیست که قالیباف هرگز باور نکردحسین انتظامی حتی در عرصه سیاسی هم فرد متعادل وقابل اعتمادی است! دوستی می گفت:" انتظامی به دشمن خودش هم خیانت نمی کند!"

4- در هر حال باید تاسف خورد  به جامعه مطبوعاتی کشور که تصمیم گیرندگان و گردانندگان آن از قشری انتخاب می شوند که پشت درهای بسته برای افکار عمومی و مخاطبان حرفه ای ونیمه حرفه ای آن ، معادلات سیاسی خود را در قالب حمله و ضد حمله حل و فصل می کنند. و گاه نیز در حد غرض ورزیهای حقیر شخصی شاءن و منزلت رسانه را پایین آورده  و ساحت آن را آلوده می کنند.

و در آخر...
اگر چه پوشیدن لباس ریاست جمهوری دهم مهم است اما بدانیم  رسم مروت نه این است!

واقعا" جناب شهردار به کجا چنین شتابان؟!