وقتی این ترانه چند سال پیش سروده شد فکر نمی کردم برای این روزها واین ایام باشد! خواندنش خالی از لطف نیست:

قور قورٍ       قورباغه ها
جیر جیرِ      جیر جیرک ها
                                   صدای زنجره ها.
زندگی
        آروم،آروم
                     می گذشت.
شبا وقتی آسمون
با خودش تنها می شد
روی ابرا می نشست و از ستاره ها
                                            قصه می گفت.
ابرمظلوم و نجیب
زندونی بادنبود
دشت تشنه
به خدا شک نمی کرد.
خلاصه
آسمون واسه خودش
عالمی داشت،
دل هیشکی
واسه یه دوسِت دارم
                          لک نمی زد.
اما حیف،
که یه شب
گرومپ،گرومپ
رعد و برق آسمون
دل دریا رو شکست
باد دیوونه هم از صحرا اومد
روی شیشه ها
                 نشست.

آسمون خرد وخمیر
دل ابراشم سیا
رو زمین توفون سرد
تو هوا بارون زرد.
کی دیگه قصه می گه
قصۀ ماهو می گه
مگه ماه قصه داره
شب بی ماه اومده
تاریکی موندنیه
قصۀ مشدی رجب هم
                          دیگه خوندن نداره.
صحبت مادر بزرگم
تا به عشق و عاشقیاش می رسه
نفسش بند می آد
قصشو ول می کنه:
                       _خیلی خوب_
_می گم امشب دیگه یسه
آهی از دل می کشه
_باشه مال شب بعد

صُبا وقتِ ناشتایی
سفره و و نون وپنیر
دل خوش،قند وعسل
ای بابا!
دیگه گفتن نداره
توی سنگسون سرد
روی خارسون درد
خستگی
عادت تنهایی مونه.
چی می گی؟!
                زمینم برکت فردا نداره.
کاش می شد
پشت بیابونای دل
یه دهن
بارون سیری بباره
یا که نه
چشمه و رودخونه ها
راشونو
سوی ماها
            کَج بکنن
با زمین لَج بکنن.
آخه این جا زندگی
مثل آواز خروسِ بی محل
صداشم
تنگِ گلوش
گیر اومده.

همه با هم می دونیم
اگه غم
این جا بمونه
یا که نه
           دریا بشه
یه وجب خاک
واسه ساحل
دیگه پیدا نمی شه
اَگه غم این جا بمونه
اَگه غم...
              این جا...
                           بمونه.

----------------------------------------------

پی نوشت: این شعر در کتاب اخیرم"هنوز زن بودم" در یک فصل جداگانه به چاپ رسیده است.