تقدیم به زنانگی همه زنان سرزمینم  که گاهی اجازه بروز پیدا نمی کند

خدا شتاب می گیرد

در قلبم،

پیش از آنکه اتوبانها بسته شوند

و اتفاق آبی آسمان

به رویای موازی جاده ها آلوده شود.

فرهاد هنوز بیدار نشده

و صبح صادق

پشت بیستون خواب مانده است.

از دیوار روح بالا می روم

بر لبه هستیها ونیستیها می ایستم،

از بالا نگاه می کنم:

تو نیستی

و جای مشق هر شبه ام

نه نان می خواهم و نه نام!

من

و تنها من

ته نشین تردیدها

و آبهای شور زنانی هستم

که روزی در اینجا

شور شیرین افسانه ها بودند.

نرگس رجایی- 7/3/1390